Dalawang Tula

0

Kinalaunan

Advertisements

Patak, patak—sa pagdilat ay
Walang humpas na tukso
At kiliti na pinigil ng dulo ng labi
Di maiwasan ang pag awas
Na dulot ng mga patak

Malala sa mabigat na tubig alon
Ang salita na di pinansin ng gusali
Hinaing na pinigil ng dulo ng labi
Ng mga asul na sanlibo
At ang patak ay hindi muna

Namalikmata ang musmos
Sampal ng kanan, sa kapalit
Ng katotohanan. Itinaas ang kaliwa
Kumapit sa pangako sa Perlas
Nang hindi pa naulan muli

Sa oras ng pagdanak ng armas
Sa lubos na nawalan, ay namulat
Nanahimik na mga labi kundi patak
Ng kamatayang tinig ng naghihintay
Sa lupang inabo sa tigang ng nagdaang bagyo

Manahimik ka na lamang—ang utos
Ngunit kahit hindi man makita ang
Araw suminag sa tinubuang lupa
Sa bawat nahinigitan ay hindi panaghoy
Ang pag-asa na babalik, lagi ang ulan

* * *

Talampakan

Patuloy ang paa sa araw init ulan
Di tumigil sa nais tahakin
Minsan sa pinakamakikitid na
Lansangan, napilay man sa takbo
Aabutin, kakapusin, gagaling

Kung sakaling nakakarinig
Nanaiisin pa kaya? Ang paggalaw
Tatanggi ngayon, sa makalawa
Magbabalik trabaho kahit na
Walang kamuang-muang

Dadalawa na lamang, kahit napapabayaan
Kakailangan ko, kakayanin pa ba
Huwag kakalas, magpakatatag nang di malampa
Walang patutunguhan basta
Makapagmartsa ka sabayang iilang paa

Nakikibaka, hindi man rinig ng dalawa
Ang sigaw para sa kamalayan.
Naisip ko na hindi layo ang
Paa sa iba, na may pandinig, ngunit
Ang panlakad ay piniling madapa

Siguro, sa itinakdang panahon, ay mararating rin
Ang inaasaam, at sa pagkamit
Ay makakapagpahinga na
Ang mga talampakan, kung ito ang
Lakad ng tunay na Malaya

MIGUEL CARLOS LAZARTE

Share.
loading...
Loading...

Please follow our commenting guidelines.

Comments are closed.