• Pag-ibig sa Tinubuang Lupa

    0

    Aling pag-ibig pa ang hihigit kaya
    Sa pagkadalisay at pagkadakila
    Gaya ng pag-ibig sa Tinubuang lupa?
    Aling pag-ibig pa? Wala na nga, wala.

    Ulit-ulitin mang basahin ng isip
    at isa-isahing talastasing pilit
    ang salita’t buhay na limbag at titik
    ng isang katauhan ito’y namamasid.

    Banal na pag-ibig pag ikaw ang nukal
    sa tapat na puso ng sino’t alinman,
    imbit taong gubat, maralita’t mangmang
    nagiging dakila at iginagalang.

    Pagpupuring lubos ang palaging hangad
    Sa bayan ng taong may dangal na ingat,
    Umawit, tumula, kumanta’t sumulat,
    Kalakhan din niya’y isinisiwalat.

    Walang mahalagang hindi inihandog
    Ng may pusong mahal sa Bayang nagkupkop,
    Dugo, yaman, dunong, katiisa’t pagod,
    Buhay ma’y abuting magkalagut-lagot.

    Bakit? Alin ito na sakdal ng laki,
    Na hinahandugan ng buong pagkasi,
    Na sa lalong mahal nakapangyayari,
    At ginugulan ng buhay na iwi?

    Ito’y ang Inang Bayang tinubuan:
    Siya’y ina’t tangi sa kinamulatan
    Ng kawili-wiling liwanang ng araw
    Na nagbigay-init sa buong katawan.

    Kalakip din nito’y pag-ibig sa Bayan,
    Ang lahat ng lalong sa gunita’y mahal,
    Mula sa masaya’y gasong kasanggulan
    Hanggang sa katawa’y mapasa-libingan.

    Sa aba ng abang mawalay sa bayan!
    Gunita ma’y laging sakbibi ng lumbay,
    Walang alaala’t inaasa-asam
    Kundi ang makita’y lupang tinubuan.

    Pati ng magdusa’y sampung kamatayan
    Wari ay masarap kung dahil sa bayan
    At lalong mahirap. Oh, himalang bagay!
    Lalong pag-irog pa ang sa kanya’y alay.

    Kung ang bayang ito’y masasa-panganib
    At siya ay dapat na ipagtangkilik,
    Ang anak, asawa, magulang, kapatid;
    Isang tawag niya’y tatalikdang pilit.

    Hayo na nga, hayo, kayong nagabuhay
    Sa pag-asang lubos ng kaginhawahan
    At walang tinamo kundi kapaitan,
    Hayo na’t ibangon ang naabang bayan.

    Kayong nalagasan ng bunga’t bulaklak
    Ng kahoy ng buhay na nilanta’t sukat,
    Ng bala-balaki’t makapal na hirap,
    Muling manariwa’t sa baya’y lumiyag.

    Ipahandug-handog ang buong pag-ibig
    At hanggang may dugo’y ubusing itigis;
    kung sa pagtatanggol, buhay ay mapatid,
    Ito’y kapalaran at tunay na langit.

    Share.
    loading...
    Loading...

    Please follow our commenting guidelines.

    Comments are closed.